Violette is de tweede film van Provost, na het met zeven Césars overladen debuut, Séraphine
(2008). Toen het levensverhaal van een schilder, nu de biopic van de schrijfster Violette
Leduc in het Parijs van de jaren veertig en vijftig. Ze is een bastaard die het betreurt te zijn
geboren, met dank aan een ontbrekende vader en een moeder die haar niet wilde.
Aan het begin van Violette is te zien hoe ze op haar vijfendertigste, op advies van een
vriend, begint met schrijven, om haar jeugdtrauma’s te verwerken. Violette kan niet
meer stoppen, en ondanks armoede, miskenning en censuur blijft ze gestaag werken
aan een oeuvre waarin ze zonder enige gêne haar leven tentoonstelt. Dat is dapper, want
dat leven was naar alle heersende maatstaven een mislukking. Gemis van moederliefde,
moeizame verhoudingen met mannen en vrouwen, een ongewenste zwangerschap en een
traumatische abortus vormen terugkerende thema's. Ze lijdt onder haar zelfverklaarde
lelijkheid en stoot haar omgeving af door haar voortdurende beroep op liefde en aandacht.
En ze schrijft het allemaal op. Een moeizaam schrijversbestaan in de periferie van het
Franse existentialisme. In Simone de Beauvoir vindt Leduc een beschermvrouw. Met haar
beheerste elegantie, haar intellect, haar rijke liefdesleven en haar literaire successen is De
Beauvoir alles wat Leduc niet is. Maar Simone bewondert Leducs poëtische directheid en
stimuleert haar om onderwerpen als vrouwelijke seksualiteit of abortus in de literatuur te
introduceren. Die openhartigheid vindt jammer genoeg weinig weerklank: uitgevers voelen
zich er ongemakkelijk bij en het publiek blijft overwegend ongeïnteresseerd.
Het is een lange weg naar erkenning. Er hangt voortdurend verwachting in de lucht, zelfs in het
rommelige een-kamerappartement waar Leduc het grootste deel van haar schrijversleven
doorbrengt.
de 58 bezoekers waren redelijk tevreden met "Violette"gezien de score van gemiddeld 3.86!
4
