Na twee uitstapjes in respectievelijk Californië (Sideways) en Hawaii (The
Descendants) keert Payne, voor zijn in zwart-wit geschoten film, terug naar de
slaapstadjes en uitgestrekte korenvelden van zijn geboortestaat Nebraska. Waar hij
ook zijn films Citizen Ruth, Election en About Schmidt opnam.
Woody Grant, wil per se naar Lincoln, Nebraska om daar de miljoen dollar op te
halen die hem in een neploterij beloofd is. Omdat Woody niet te stoppen is, besluit
zijn zoon David met hem mee te gaan. Het wordt nooit helemaal duidelijk of Grant
weet dat die belofte een leugen is, zoals zoveel beloften die worden gedaan.
Zijn familie in Nebraska is blij hem te zien als ze horen dat hij miljonair is. Die
dubbelzinnigheid maakt van Nebraska meer dan zomaar weer een roadmovie. Aan
het eind van de rit, als Grant met die chagrijnig blije kop eindelijk weer zelf achter
het stuur zit en heeft gekregen wat hij al die tijd al wilde, is het verleidelijk om te
denken dat hij het allemaal zo gepland heeft. Maar je weet het niet.
Payne koppelt regelmatig humor aan drama, en weet, juist omdat hij erin slaagt
beide geloofwaardig te houden, met het melancholieke meesterwerk Nebraska zowel
te amuseren als te ontroeren. Hij wordt daarbij geholpen door het over de hele linie
sterke acteren en het prachtig uitgebeende script van Bob Nelson.
Bruce Dern steelt de show als de chagrijnige Woody Grant, een oude man die de
laatste rit van z'n leven lijkt te maken. Hij won er in Cannes de prijs voor Beste
Acteur mee.
de 57 bezoekers gaven Nebraska gemiddeld 4.26
4,5
